یا رضا   قربون   بوی     حرمت

اون   رواق   و  آستان    کرمت

گفته بودم که بیام  حالی کنم

عقده های این دل و خالی کنم

بگم   از عشق به دریا  آقا جون

مرحمی بخوام رو دردا   آقاجون

پس  چرا سر  نمیشه رو ز فراق

دم   به دم  افزونه حس اشتیاق

منتظر  نشسته ام  سوی حرم

بلکه   شاخه ای  ز   گلها   ببرم

 دلم غمگین ز سوز نای زهراست

به گیتی پر، طنین وای  زهراست

پدر   آشفته  اما     میزبان   است

همی داند که شمعش میهمان است

عجب  ز ود و عجب زود و عجب زود

دل    آل عبا   ریش   و    غم آلود

هلا    یاس    پیمبر  را    شکستند

به غیرازبغض و کین طرفی نبستند

هدف از   تیر غم     قلب  علی بود

از   آنجایی  که   امت  را   ولی بود

علی .   بر  مهر   زهرا  رشک  بردند

صدای     ناله اش  بر  عرش   بردند

چه سان  اوج  شقاوت   را    سرایم

توان       گویش     آن دم         ندارم

جسمِ  زخمی، دلِ غمگین٬  بارِ دردت  ،شده سنگین

تازیانه  ها ی    تحریم   ٬    می کنه   شونتو    رنگین

دوستیهاچون،خاله خرسه٬ مگس هایِ گرد  ِشهدند

همصدا   با خصم   گردون٬ هی پی ی جنگ  و نبردند

قوم  ِ     مکّار   و   مزوّر ٬ کیسه هاشون ٬شده پر  زر

گشته اند      ستون     پنجم٬  برای    دشمن      کافر

مُهر    ِعزّت    و بزرگی  ٬  خورده   بر    تارکت     ایران

کشورم   مهد    دلیران٬    خاک    سر فراز        شیران

من این بستان تهی از سار  دیدم

ملک   را    محرم    اغیار    دیدم

صفا و عشق و یکرنگی گذشتند

صداقت  را   به   چوب  دار  دیدم

٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬

میروم  آشفته  و  افسرده  حال

پرسم از آن  نارفیق  دون سوال

رفته   از کف   نوبهار   عمر  من

باز  هم در حسرتم داری  خیال؟

٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬

سلام همراهان گرامی،با سپاس از حضور پر مهر و صمیمی شما عزیزان جهت سرایش و ارسال  شعر های زیبا ٬ به خاطر ایراداتی در اوزان و قوافی، پاره ای از ابیات حذف گردید ،هفتادو دو بیت حاضر به نیت شهدای کربلا از میان اشعار فرستاده شده انتخاب شد.از تمامی عزیزانی که دست یاری دادند کمال تشکر را دارم. انشالله پاداش این امر نیک را از خود مولایمان حضرت ابا عبدالله الحسین (ع) دریافت نمایید.

خداوند مهربان حافظ و حامی تمام دلهای عاشق آب و آیینه.   

روی آدرس کلیک کنید                      http://www.shiayan.ir/haram.php

سلطان عشق

1_سرّ نی در نینوا.... دارد حسین ......................عالمی  در کربلا.. داردحسین

2_لاله رویانی به رنگ... عاشقی........................در بهار کربلا....... داردحسین

3_با همان هفتاد.و.. دو گلهای سرخ................لاله زاری با صفا... دارد حسین

4_میدرخشد نام او.... چون افتاب....................خط نوری تا خدا.... دارد حسین

5_هر کجا برپا  شود شوری ز  عشق...........در دل هر شعله...جا دارد حسین

6_الفتی با سینه های...  درد مند...................چون غریبی اشنا... دارد حسین

7_در طریق  جانفشانی.....خواهری...........همچو  زینب ....همنوا دارد حسین

8_یا علمداری... چو عباس رشید.....................جان نثاری با وفا... دارد  حسین

9_چشم واکن تا ببینی.. عرشیان.......................عاشقانی تا کجا دارد  حسین

10_روز محشر گوشه ی چشمی زلطف.......در شفاعت هم به ما دارد حسین. 

ابیات 1 تا 10 جناب استاد هاشمی زاده http://www.sheredashti.blogfa.com/

۱۱ـ دل رمید و بند از  پایش برید.........................اوج     پروازش،  گلستان   حسین

۱۲ـ گر  رثایش  را  بگویم  سالها.......................  کی شود ، وصف عزیزان   حسین

۱۳ـ فاطمه،مادر ،نبودی بنگری.........................تشنه   لبها   را  به  دامان  حسین

۱۴ـ سُم اسبان روی جسم عرشیان................می خورد    شلّاق   دندان   حسین

۱۵ـ ذوالجناح  بی سوار شر مگین...................مویه ها     بیند  ، ز   یاران    حسین

۱۶ـ بانوان را بر اسارت چیره شد..................... داغ    سنگین      غریبان     حسین

۱۷ـ خنده  مستانه  زالو     وشان.......................می رباید      صبر    پایان    حسین

۱۸ـ خون به شمشیر جفا پیروز   شد................مُهر    تاییدی   به   فرمان    حسین

۱۹ـ امر معروفی چنین خونین که دید؟.............نهی    منکر   راز    حیران    حسین

۲۰ـ بهر خون خواهی ، قیامت ها به پا..............گشته  بر   پا ، از   محبّان    حسین

ابیات ۱۱ تا ۲۰ سروده حقیر معصومه صالحی نویسنده ( پرواز)

۲۱ـ کوه   می افتد   به   پای  آفتاب ................کوه   می آید   به   پابوس     حسین

۲۲ـ در   زمین   تابید  مصباح      الهدی................تا   خدا افروخت    فانوس   حسین

۲۳ـ کربلا  می پرسد    امروز  از  شما...............جز شهادت چیست قاموس حسین؟

ابیات ۲۱ تا ۲۳ سروده آقای  عبدالحسین انصاری http://dobaitee.blogfa.com/

۲۴ـ"دیده خونبار  است با یاد حسین.................سینه    غمخوار است با یاد حسین

۲۵ـ گر  چه   شب   با رفتنش   آغاز  شد.................ماه بیدار   است   با یاد حسین"

ابیات ۲۵ و۲۴ سروده آقای حمید (صید) http://poetic.blogfa.com/

این قطعه شعر را تقدیم میکنم  به ساحت مقدّس حضرت امام حسین (ع) و هفتاد و دو کبوتر خونین بال دشت کربلا.

شکوه دارم،شکوه  بسیار ای خدا.........روحم از تن     میشود، هر  دم   جدا

 عزم   آن خاک  معطّر کرده است..........کر بلا ، دشت   گلی   پرورده   است

 وادی    اوج    شقاوت،   زهر کین...........خون     جگر   از  داغ دل،  ام البنین

 زینبم،بی بی ،چسان بر تو    گذشت؟؟؟؟؟چون   بدیدی ،  زخمه دیو   پلشت

  شبه   پیغمبر،  گل  رعنا   شکفت........... اصغرت را تیر  بر حنجر، چه  گفت؟

 او  فقط   لب  تشنه ی  یک جرعه بود........از  فرات  بی وفا ، کم می نمود؟

 مرد     میدانم     ابوالفضلم     بیا..............خیمه ها  سیراب  گشتند   از جفا

 ای    علمدار    شه    بی لشگرم..............کو؟ چه شد؟ دستان سقّای حرم

 قاسمم  دستت  حنا  از خون  گرفت!!!!!!!!!!.حجله     دامادیت    راز    شگفت

 یا  حسینم  ،نور   عین    مصطفی.............من  چه سان  گویم ، حدیث  نینوا

 بیعت    کوفی   و ،  حج    نا تمام...............خدعه ها و   بی وفایی ها  مدام

 مسلم   و   اولاد  او    سر داده اند.............کوفیان ،  مست  مقام  و  باده اند

 عصر    عاشورا   در  آن  دشت بلا..............عرصه   جولان   شمر   و   اشقیا

 خیمه ها سوزان ز آتش ،وای   من.............جسم    مولایم    فتاده، بی کفن

 آن   لئیم   بی حیا،  سر    را   برید..............هدیه کردش ،   بهر   درگاه   یزید

 لعن  و   نفرین   جهانی ،  بر شما...............شک   ندارم    بوده اید،    آل دغا

 اسوه صبر و   صلابت، زینب است..............دودمان    رذلتان   را   بر  شکست

 گر چه سیلی بر رخ   نیلی    زدید............سیلی  زینب،  امان   از  دون  برید. 

می توان در پهن دشت  عاشقی

خواب وهم انگیز را، صد پاره  کرد

---------------------------------

در  تلاطم های    سوز  بی نشان

تکیه  بر  خمّ  می و  سجاده   کرد

---------------------------------

چون خُورد،سیلی ز طوفان شاخه ها

ریشه ی  محکم، به رستن  چاره  کرد

---------------------------------

بر گلستان،  شاپرک   در  می زند

سوی میخک یا اقاقی، خانه کرد؟

---------------------------------

بر  فراز    قلّه ی  سرد   و   سترک

تیز    پروازان   عقابی   لانه    کرد.

 غدیر     آمد     سرآغاز     امامت

کنم    تجدید    پیمان    با   ولایت

غدیر  اتمام حجّت  بر زمین است

همانا  قول ختم المرسلین است

نبی گر برسلاطین برتری داشت

یقینا تکیه بر عشق علی داشت

علی اعلا،علی مولا، علی  جان

علی اعجاز گیتی شد به   دوران

ز  مظلومیّتش .....دیگر.......ننالم

سپرده سربه کویش هر دو عالم

پیمبر بر چه کس ،نام وصی داد؟

هلا!  اول   زعامت  بر  علی   داد.

مرور ...خاطرات ....فتح ......خیبر

شود   لرزان  عدو   از  نام   حیدر

عدالت  را ، شجاعت  را ، سخا را

کند   معنا ، امامم    بی ....مدارا

همیشه   هر   کجا     یار    نبوت

علی   شیر خدا.....دریای رحمت

این شعر را به یاد ایّام ذی الحجه سال پیش( ۱۳۸۵ ) که به همراه همسر و فرزندم توفیق تشرف به سر زمین وحی و به جا آوردن مناسک حج ابراهیمی را داشتیم سروده ام.و هر بار خواندنش برایم یادآور لحظات ناب و حال و هوای غریبی است.دوست دارم آن را تقدیم کنم به همسر مهربانم،به پاس تمام کوششهایی که برای انجام این سفر روحانی و پر خیر و برکت نمود.امیدوارم خدای مهربان این مرحله از معرفت را طوری که حلاوتش تا ابد در کاممان بماند نصیب تمام آرزومندانش بگرداند.  الهی آمین

                                                                           

دل   وحشی  نشان  از یار  گیرد

سراغ     خانه      دلدار     گیرد

عجب شوری به سر افتاده  بازم

روم در   کعبه اش   جویم  نیازم

به ذکر العطش داخل  چو   گردم

طوافش  نه به پا ،با   دل  بگردم

نمازم  از   سر   اخلاص    باشد

معطر   سجده ام از یاس   باشد

به قربانگاه  قربانی کنم      نفس

جهاد اکبرم را   داده ای      درس

تمام    کینه ها    از   دل   بروبم

بگویم    ای گلم،   معبود    خوبم

همیشه  مرهم  زخمم  تو   بودی

به ظلمت  راه   امیدم     گشودی

مرا   از    مکر    مکاران   رهاندی

به سوی   منزل   جانان  رساندی

تو ای  لطفت فزون  تا بی   نهایت

رحیما       کن     تمنایم    اجابت

زندگی را بنگرد، هرکس ز سوی  روزنی

گه بود  تاریک  روزن، گه  هویدا  روشنی

خوب بودن خوب دیدن  را ضمانت  میکند

آنکه خورده شیر ناپاک  کی درایت میکند

شعله ور خشم و غضب، غافل ز  پنهان  در  صدف

چون شودخاکسترش برجا بغرّد وا اسف

عشق  اکسیر جوانی را شکوفا می کند

می کشد خط بر بدیها فکر  فردا می کند

با  نگاه عاشقی،پر گیرد  انسان  تا  ملک

ور نه    گر   سلطان ،چو باشی ،میشود   دنیا  درک

شهد شکّرخنده،طفل  گلفروش بی پناه

چون شوددائم به لبها،رنگ می بازد گناه

داغ بر دل می نهد فقر کسان در بیکسی

تا   عدالت   گستری   آید، خدایا  مرهمی

دیگران عاقل شدند و من همان دیوانه ام

روز و شب در فکر یار و خانه و کاشانه ام

محملی بستم برای عهد خویش

باز میگردم به چندین  قرن  پیش

                                                  ساربانا،   اشتران    را   بار    کن

                                                   فکر  نان  و   توشه   بسیار   کن

صبحدم ،  آهنگ   هجرت میکنیم

وز  معاش و پیشه عزلت میکنیم

                                                   چون سر آغاز  سفر  باشد  کویر

                                                   پندها  باید   گرفت  از   این   دلیر

آرمیده    از    کران    تا   بی کران

مامن    آرامش    ره     مانده گان

                                                 چهر ه اش  از نور بی حد سوخته

                                                  لیک  در   دل،  گنج ها     اندوخته

میکند، طوفان  شن  هر ذرّه  اش

میبرد،این سو  و  آن سو  پیکرش

                                                 با     طبیعت،   همنوایی     میکند

                                                 وز    صحاری   ،  پاسداری   میکند

در فراسوی زمان یک  بوته رست

همدلی با  همرهان، گام  نخست

                                                  در سفر، بالا و پستی، بی شمار

                                                  گه  مریضی بر رفیقان،سایه سار

بار ها را،  هر  چه   کمتر  میکنیم

از   هجوم    رهزنان،   آسوده ایم

                                                  مرد و نامرد، مشت ها وا  میشود

                                                  روز  سختی ،ذات بد، رسوا  شود

                         در مثل ، با سیر   آفاق  و نفوس

                         تجربه، گردد بشر را یار و دوست.

واژه ها تکرار در تکرار شد

باز جانم بی قرار  یار  شد

                                     بهر ما این بی وفایی تا به کی؟

                                    مهدیا  !    نا آشنایی   تا به کی؟

ای مرادم بر مریدان ملجایی

نور یزدان در وجودت منجلی

                                    رمز هجرانت،همان  اعمال ماست

                                    روسیاهیم!   ادّعا  اشکال  ماست

لاف عشق و سوز بی حدّ میزنیم

در  طلب  بر  کام  دل، سد میزنیم

                                    وای  مولایم!  چه بد  شرمنده ایم

                                    تشنه  یک جرعه  از  آن  خنده ایم

                     ماهرویا، منّتی  بر ما  گذار

                    حبّ وصلت،از دل ما بر ندار.

ابری سیاه

              قلبش را در آغوش می فشرد

                                                        نفسش  به شماره افتاد

 خود را نظاره کرد

            در سراشیبی  سقوط، 

 از بلندای کاخ آمالش،  بر  اوج  فلک الافلاک،

           و دیدم

                 فرودش را

                     بر روی   تخته سنگها

                          تنش آغشته به خون 

                            استخوانهایش شکسته

                                        فریاد هایش  بی صدا

                     و جسمش نیمه جان

                                        در حسرت پرواز

در آن هنگام  

             قمری زیبا

   بر  پیکر بی جانش،چه شور انگیز سر داده بود

    که ای بی نوا

           چه کردی با خودت....

فصل تابستون واسه ما.. .......زندگی،   دوباره     بود

شور و نشاط کودکی........هوشمون، از سر می ربود

راوی سینما     بودم................واسه  برادر،   خواهرا

تو بازی الک، دولک...............نبود کسی رو دست  ما

چادر شب، که می کشید....پرده    به    روی    آفتاب

باغچه پر گل حیاط..............مرکز   نشر    مهر     ناب

مادر بی مثال من...............لقمه     می کرد   محبتو

بازم می گفتیم مامانی......بگو!     نقل     ستاره   رو

ستاره   قصه    ما.............اسیر   تو   قصر    قشنگ

شرط رهایی از قفس..........قرآن   بخونه    بی درنگ

صدای   گرم   آقاجون..........زمزمه های.........  آذری

اگه حالش گرفته بود.........تعزیه می خوند  یه  کمی

ساحل آرامشمون.............پر از نوای .........خوشدلی

می خندیدند مردم شهر.........تو خونه های کاه  گلی

اما حالا !!؟؟؟

                               روان کردم  دلم  را  با  سلامی

                               که دارد بوی غربت، بر خراسان

                               رود   تا    تهنیت   گویان،   ببالد

                              حضور   اقدسش،بر ملک  ایران

                              اماما بر محبت، شهره  هستی

                              بخوانم، تا  ببوسم  سنگ  ایوان 

                              دلم  تنگ   آمده،  فریاد    فریاد

                              بیفزا !    نام  من  بین    حبیبان

                              بنوشان،   آب  سقاخانه ات   را

                             شفا یم ده ز درد و رنج  و حرمان

                             روم    با    کفترانت،  اوج    گیرم  

                             به  دور  گنبد   زردت، رضا   جان

                            شبانگاهان حرم،غرق نیاز  است

                            شفاعت   از     امید   نا   امید ان

                            شده  مهرت عجین با تار و  پودم

                            مگردان   سائلت، از   بی نصیبان 

                            خروشد   صبحدم، طبل و   نقاره

                            به گاه   مولد     شاه      غریبان

                           ملائک   باز   مهماندار      عشقند

                           خیالم ،خوش بمان در بین   یاران

                           التماس دعا

جانا چرا خون می کنی؟................ این عمر را  بر  کام خویش

آویزه     گوشت     بکن................. شیرین نما  این زهر   نیش

غافل  مشو  از  دیگران................ هر کس به دردی مبتلاست

احسنت  آن  فرزانه  را.................. یاقوت  صبرش  پر   بهاست

نفرین و نفرین تا به کی................ تقدیر    شوم    خویش   را

همت نبوده ست نازنین................ یک   مغز   دور اندیش     را

در  قصه ها  و   راز ها.................. پند و  نصیحت   رنگ و  رنگ

زیرک  بیابد راه  خویش................. دیگر  نکوبد   سر  به  سنگ

اما الها صبر هم گاهی به آخر می رسد...

از فرط اندوه گران وز کفر هم دم می زند... 

  کودک  بی های  و هوی ،از دل  تنگت بگو

                                 وز  نگه  نافذت،  گشته  دلم  زیر  و  رو 

  صورت معصوم تو ،غنچه گل اطلسی است

                              دست نوازشگری،روح امیدت بسی است

  گر چه  نگویی  سخن،یا  که  نبینی  چمن

                              یا   نتوانی    روی ،جنگل  و کوه    و  دمن

 لذت  هر   چه   زیباست   ،چکیده    نگاهت

                            فرشته  مهربون،    گشته   رفیق      راهت

 غصه ی رو دلش رو ،غنچه می ده به دستت

                            غمها رو پاک می کنی،  قربون ناز  شستت

 یاس  لطیف  و   زیبا ،نباشی  دلخور  از ما

                                    باغبون    مهربون ،   داره     هواتو،   هر جا

 دنیای ما  خاکیها،  پر  از دو روئی   و   رنگ

                         من چی بگم که نیستی! قاطی مکر و نیرنگ

سرمست از شادی باش،برو دنیا  به کامت

                           از هر چی بد! تو  دنیاست،عاری تن و  روانت

   قدحی بده پر از  می،که  سر نیاز   دارم

                                    دل پر ز درد و افسوس،غم جانگداز دارم

  تو مگرد چرخ گردون،دل زخم من، مکن خون

                                   ز خفای  محبس  روم ،هوس حجاز  دارم

 چو رسد صدای جانان،بدمد به جسم من جان

                                   رسد این زمان به پایان، وطنی ز ناز  دارم

 نکنم گلایه از دوست،چه بسا که حکمت اوست

                                    به کنار  وادی  توس ، شه سرفراز  دارم

 مردم  خوب  و  صبورم ،لاله های   غرق  خونم

                                    درد  جانباز   غیورم ، سوز   نابساز  دارم

 کورش آن خسرو خوبان،تخت جمشید و سلیمان

                                  ارگ بم، یزد و سپاهان،به جهان جواز دارم

شهریار  کوی  آذار، حافظ و سعدی و عطار

                                 سیستان و قوم  عیار، سینه پر ز  راز دارم

 لوت و تفتان و دماوند، سبلان ،کرکس و الوند

                                   آن خنک هوای در بند،به  نفس نیاز  دارم

 نرسد  تو  را  گزندی،  وطنم  تو  ارجمندی

                                  بهر  عز و  شوکت  تو ،رکعتی  نماز   دارم

                  

سلام من به مدینه، به غربت صادق

  

آخه این زمین خاکی ،که  نبود،   شما   رو   قابل

                                    طاهر و قائم و منجی ،صابر و صادق و راحل

فقه جعفری همیشه، می ده جون،  به امت تو

                                   مدیون   اون  همه علم  و رنجتیم،امام  فاضل

دل ماها رو سوزونده، تو بقیع  دشمن  نامرد

                           می بینن که شیعه حقه،هی فرو می رن توی گل

روزای سه شنبه  مختص  دعاته، ای  محقق

                                  می شه دستمو  بگیری، بکنی  جدام ز باطل

دگر  از  بشر  نیاید، که  رسد  به  علم    اعلا

                                  همه  عالمان  گیتی، به  شما  مرید  و  سائل

نقش  انگشتر تون ، ورد  زبان  ،   شیخ الائمه

                                   ذکر لا حول و لا .....می رهدم،  از  این  رذائل

وصف اون چهره نورانیتو، از هر کی شنیدم

                        گفته که محو نمی شد، لبخند از اون شکل و شمایل

خلاصه کاش می تونستم،بپرم به سوی کوی یت

                               دل   بگیره  ،  کمی  آروم ، بریزه،    دیوار    حائل

 روی انگشتری امام صادق علیه السلام  ذکر های ماشاالله،استغفرالله، لا حول ولا قوه الا بالله، نوشته شده بود. 

و به لحاظ عمر پربارشان که ۶۵ سال است و نسبت به سایر ائمه بیشتر بوده به شیخ الائمه معروف  هستند

    من ندیدم هیچوقت،آن روی محجوب تو را

                                     شعر هایت  بر  زبانم   جاری  و   نامت   فرا

   لعل اسمت می درخشد بر جبین کشورم

                                     ملتت را سوز دل ، از هجر  خود، دادی  چرا؟

   کوچ   نا هنگام  تو،  لنگان  کند شعر  دری 

                                               کی  می آید  شاعری باز  از  تبار    لاله ها؟

   از  سراج،   آوای   محزون   کلامت  بشنوم

                                      سوز   گفتارت  بسوزاند  دل    بی شیله  را

  قیصر ای  محکم ستون بام  فرهنگ و  ادب

                                      زنده باشد  تا  ابد،  نامت در این  بوم  و  سرا

                                    روحش شاد

در این سراچه غفلت،خزان که می رسدم

سوال  بوده  مدامم،چه  بوده  است  اثرم؟

از   این   همه  زر  و   زنگار   و  دلفریبی ها

در این   تفکر    پوچم   چه  چیز   را    بخرم

قطا ر   عمر  کماکان،  به   پیش    می تازد

برای  آخرت   خود  ،چه   توشه ای    ببرم؟

یقین که لطف خدایم، ورای فکرت  ماست!

پس این  قبای  ریا  را   ز جسم و تن   بدرم

به پای  خود  چو  نبینم ، غلی ز حق الناس

هلا  که    هلهله   گویان،   مساعد   سفرم

ز حسن خلق و عطوفت،قلوب تسخیر است

کلید   روضه   رضوان     نشان   دهد   احدم.

ز  تازیانه   دوران   کبود      شد    روحم

کجاست  سنگ   صبورم   غبار  د ل شویم

نمی شود  دگر این  بغض  را  فرو     بلعم

ببا ر  دیده   ،جلا   ده    درون       نابودم

من  از  صداقت  بی  حد  خویش     مشتعلم

  و  آن  دمی   که  مدائن    شود     فراموشم

نه  تاب  ماندن و  نه   رجعت  وطن    دارم

چگونه سر کنم ای  جان رسم به    مقصودم

زتیر  کین    و حسد پاره پاره  شد    جگرم

بسی  زمان  دراز است  که خوش   نیاسودم

شب و آرامش و خلوت گزیدن

                                زهی  از این  هیاهو ها رمیدن

تامل  بر صف   ارکان  هستی

                              کند سرمست از عشق الستی

ز تک تک اختران،وز یار پرسم

                              نشانی  از  گل  بی  خار  پرسم

مرا  گفتند  انجم، ای  زمینی

                             رها  کن دیده را  از  زشت  بینی

خروج از  محبس  ما و  منیت

                             عروجت  می دهد    تا     آدمیت

شنو نی،ناله از جانت بر  آید

                             سماعی کن ،بکش  هو ر ا، بداند!

برو    آتش  بزن  لوح    مکدر

                          سپس   در  خود ببینی  ،ذات  انور

تو کیهان را  گذاری  زیر  پایت

                            دو بال از  معرفت، بر  شانه هایت

ضمیرت گر  ز انبان پاک گردد

                            ز   بهر    آخرت،     بارش      ببندد

حریم  کبریا  کردی  دلت را

                           شود   نور   خدا    در    آن    هویدا

 نوری در ظلمت

دریا

نیلگون بغض آلود

                خفته در تلاطم امواج

چه دلبرانه مجذوب میکنی

              چه کریمانه می بخشی

                     چه معصومانه می نگری

و چه مظلومانه زخمی می شوی

امواج خشم آگین بر ساحل چو می تازند

با خو د   می گویم

دریا   برون   ریزد  اندوه  نهانش  را..

در  این  دنیای  مالامال  نیرنگ

                                        ز هر جا پرسی آید بویی از جنگ

چه گویم؟طفل مظلوم عراقی

                                         اسیر     پنجه     کابوی      یاغی

و یا  بیچاره  زن در  بوم  افغان

                                       درون برقع محبوس است و نالان

گروگان است بدست مرد کورش

                                      ز هر چه  پر گشاید   کرده   دورش

نه تحصیلی،نه تشویقی،نه مهری

                                    فقط سهمش بجز شستن،طفیلی

زن غربی نگون بخت تر ز هر جا

                                    شده      ابزار         تبلیغات         کالا

من  این  عریانی  آزادی   نخوانم

                                   و     یا   آن    حبس   را   عزت    ندانم

به هر جا شعله جنگی  گشایند

                                  زن   و      کودک    درونش    می گدازند.........

یتیمان   چشم  در راهند                 کجایی ای علی جانم

همه  سر   در    گریبانند                 کجایی ای علی جانم

دو  سالی  رفت   از   هجر     پیمبر

جهان  پر  نور  گشت  از  سبط  اکبر

چو   بر   نیمه   رسید    ماه    مبارک

بیامد    لطفی     از    رب         تبارک

شبر   ،نیکو   خصال  و   ماه   صورت

کریم     و  اسوه  در   زهد  و   بلاغت

تنش لرزان  به    هنگام   نماز  است

ولی آن رنگ زرد از عشق ناب است

به زیر نخل بی بر،   ا ز خدا  خواست

همان موقع رطب از نخل بر خواست

جوانان  بهشت  را   سید   است   او

اگر  تو    طالب  حلمی   ز   وی    جو

جمل   را   آبرو     از    شو ر   او    بود

ولیکن    آن خودی   او   را   عدو   بود

حسن    تنهاترین   سردار     دنیاست

ز یاران   منافق   شکوه  ها     داشت

بقیع    را    دیدم    و    بویت    شنیدم

هزار    افسوس    گنبد    را       ندیدم

منم      محتاج     لطف    آل       اطهر

شفاعت    کن   اماما ،   روز    محشر

شبر:تلفظ بر وزن حسن و به معنی نیکو در زبان عبری

آن خودی:اشاره به حضور یکی از همسران پیامبر در این جنگ و در میان سپاه دشمن

دعا راه   ورود  قصر  نور  است

                          خوشا بر هر که از آن در عبور است

تو را می گیرد از خاکش به افلاک

                          تهی روحت شود  از  هر چه  ناپاک

جلا بخشد برون و  هم  درون  را

                         حقارت  بخشدش  نفس   زبون   را

نیازت   ر ا   فقط  خواهی  ز الله

                         تمنا    پیش   کس   ،   استغفرالله

هم او عزت دهد خواهنده اش را

                        به اعلا   می رساند   بنده اش    را

خدایا  لیله القدرت   قرین  است

                        مر ا  امید   بر    حبل المتین   است

اگر من  بی ریا و ساده هستم

                        ولی   از   عطر   قرآن   تو    مستم

 تلاوت  میکنم  تا  جان   بگیرم

                        ز لطفت     نفخه      ایمان   بگیرم

مرا راهی به عرشت هست یا نه؟

                         گریز   از مکر  فرشت هست یا نه؟

رئوفا  روزییم   کن  زهد  و   تقوا

                          که پر گیرم   از   این   دار    فریبا

عجب خوش لحظه باشد لحظه ناب

                        پس این  شرمنده ات  دریاب،دریاب.

   اگر دلتون هوایی شد.                التماس دعا

ساز دلم به نام علی کوک می شود

                               شاید حجاب  دیده   من،   این  نو ا درد

مظلومتر ز او ،کسی آیا شنیده است؟

                            در اوج قدرت است،ولی از جاه  می رهد

یارا،  فدای  آن   همه  عفو  و  عدالتت

                            آندم که شیر  به قاتل  خونخوار  می دهد

خیبر شکن که لرزه،به جان عدو فکند

                           مرهم    شو د  به  درد    دل     بینوا   رسد

نان می پزد که سیر شود کودک یتیم

                         نیمه شبان ، غذا   به  د ر   بی   غذا      برد

می خوابد او به جای امین،لیله المبیت

                         تا    وی   ز مهلکه، تن  سالم   به    در    برد 

از صبح واقعه چه   بگویم   ،دلم فسرد

                         وقتی که  قوت  زینب ،  خون   جگر    شود

شوید رخ حسن، نم اشک  در غم  پدر

                          مادر که زود رفت!  پس   علی  را  کجا برند؟

گشته حسین سر به گریبان و سینه چاک

                         دردا !  که   بعد   از    این، جهت     کربلا  رود

کلثوم    گوید  ، ای    پدرم،    حیدر     دلیر

                        پژمرده   شد   دلم  ،نرو  ای  یل  ،نمی شود؟

خون گریه کرد این دل مسکین   ز غربتش

                       لایق شوم؟ که  گوشه  چشمی  به   ما   کند

همدم  این دل تنهای    منی

 تو   پیام آور     شادی هایی

 شوق را در دل من می کاری

تحفه ای هستی از آن رب جلی

 چون کنم وصف تو! گویم   غزلی

 چشم تو ،چشمه جوشان  صفا

 همه حیران تو،از   هوش و  ذکا

رافت و   جود و سخاوت ،ایمان

 در وجودت شده جاری، ای جان

 نو گلم هستی یم،از هستی توست

 نبض قلبم  پی سر   مستی  توست

جسمت از گزند آفات ،     به دور

 روح تو مملو، از شور  و     سرور

 یاس من ،نافه مشک ختن   است

 مجلس آرای هر چه ،انجمن است

ملکا ،    مونس دل        یار قدیم

 می سپارم به تو ،   این درّ  عظیم

 دمی از قافله جا ماند،      سروش

 بگشا چشم دلش،     وا کن گوش

پس کی میایی نازنین                                         ماه  رخت    گردد    عیان

زبانم الکن،اما شوق بسیار برای دیدن گل نرگس دارم 

تا که شاید دیده ام را رو به جهان واقعی بگشایم

و از تعلقات آزاد و دل در گرو یار نهم

اما.................انگار

برای این گنهکار

ره دراز است و       

مقصد   بس بعید..........

پس  وجودم را تطهیر خواهم نمود

تا که شاید   دریابی یم

نارنینم

دل نوشته هایی از خودم         معصومه