این قطعه شعر را تقدیم میکنم  به ساحت مقدّس حضرت امام حسین (ع) و هفتاد و دو کبوتر خونین بال دشت کربلا.

شکوه دارم،شکوه  بسیار ای خدا.........روحم از تن     میشود، هر  دم   جدا

 عزم   آن خاک  معطّر کرده است..........کر بلا ، دشت   گلی   پرورده   است

 وادی    اوج    شقاوت،   زهر کین...........خون     جگر   از  داغ دل،  ام البنین

 زینبم،بی بی ،چسان بر تو    گذشت؟؟؟؟؟چون   بدیدی ،  زخمه دیو   پلشت

  شبه   پیغمبر،  گل  رعنا   شکفت........... اصغرت را تیر  بر حنجر، چه  گفت؟

 او  فقط   لب  تشنه ی  یک جرعه بود........از  فرات  بی وفا ، کم می نمود؟

 مرد     میدانم     ابوالفضلم     بیا..............خیمه ها  سیراب  گشتند   از جفا

 ای    علمدار    شه    بی لشگرم..............کو؟ چه شد؟ دستان سقّای حرم

 قاسمم  دستت  حنا  از خون  گرفت!!!!!!!!!!.حجله     دامادیت    راز    شگفت

 یا  حسینم  ،نور   عین    مصطفی.............من  چه سان  گویم ، حدیث  نینوا

 بیعت    کوفی   و ،  حج    نا تمام...............خدعه ها و   بی وفایی ها  مدام

 مسلم   و   اولاد  او    سر داده اند.............کوفیان ،  مست  مقام  و  باده اند

 عصر    عاشورا   در  آن  دشت بلا..............عرصه   جولان   شمر   و   اشقیا

 خیمه ها سوزان ز آتش ،وای   من.............جسم    مولایم    فتاده، بی کفن

 آن   لئیم   بی حیا،  سر    را   برید..............هدیه کردش ،   بهر   درگاه   یزید

 لعن  و   نفرین   جهانی ،  بر شما...............شک   ندارم    بوده اید،    آل دغا

 اسوه صبر و   صلابت، زینب است...................گنج ایمان و کرامت زینب است

 گر چه سیلی بر رخ   گلها زدند.......................آتشی بر  سینه های  ما زدند