شب و آرامش و خلوت گزیدن

                                زهی  از این  هیاهو ها رمیدن

تامل  بر صف   ارکان  هستی

                              کند سرمست از عشق الستی

ز تک تک اختران،وز یار پرسم

                              نشانی  از  گل  بی  خار  پرسم

مرا  گفتند  انجم، ای  زمینی

                             رها  کن دیده را  از  زشت  بینی

خروج از  محبس  ما و  منیت

                             عروجت  می دهد    تا     آدمیت

شنو نی،ناله از جانت بر  آید

                             سماعی کن ،بکش  هو ر ا، بداند!

برو    آتش  بزن  لوح    مکدر

                          سپس   در  خود ببینی  ،ذات  انور

تو کیهان را  گذاری  زیر  پایت

                            دو بال از  معرفت، بر  شانه هایت

ضمیرت گر  ز انبان پاک گردد

                            ز   بهر    آخرت،     بارش      ببندد

حریم  کبریا  کردی  دلت را

                           شود   نور   خدا    در    آن    هویدا

 نوری در ظلمت

دریا

نیلگون بغض آلود

                خفته در تلاطم امواج

چه دلبرانه مجذوب میکنی

              چه کریمانه می بخشی

                     چه معصومانه می نگری

و چه مظلومانه زخمی می شوی

امواج خشم آگین بر ساحل چو می تازند

با خو د   می گویم

دریا   برون   ریزد  اندوه  نهانش  را..

در  این  دنیای  مالامال  نیرنگ

                                        ز هر جا پرسی آید بویی از جنگ

چه گویم؟طفل مظلوم عراقی

                                         اسیر     پنجه     کابوی      یاغی

و یا  بیچاره  زن در  بوم  افغان

                                       درون برقع محبوس است و نالان

گروگان است بدست مرد کورش

                                      ز هر چه  پر گشاید   کرده   دورش

نه تحصیلی،نه تشویقی،نه مهری

                                    فقط سهمش بجز شستن،طفیلی

زن غربی نگون بخت تر ز هر جا

                                    شده      ابزار         تبلیغات         کالا

من  این  عریانی  آزادی   نخوانم

                                   و     یا   آن    حبس   را   عزت    ندانم

به هر جا شعله جنگی  گشایند

                                  زن   و      کودک    درونش    می گدازند.........

یتیمان   چشم  در راهند                 کجایی ای علی جانم

همه  سر   در    گریبانند                 کجایی ای علی جانم

دو  سالی  رفت   از   هجر     پیمبر

جهان  پر  نور  گشت  از  سبط  اکبر

چو   بر   نیمه   رسید    ماه    مبارک

بیامد    لطفی     از    رب         تبارک

شبر   ،نیکو   خصال  و   ماه   صورت

کریم     و  اسوه  در   زهد  و   بلاغت

تنش لرزان  به    هنگام   نماز  است

ولی آن رنگ زرد از عشق ناب است

به زیر نخل بی بر،   ا ز خدا  خواست

همان موقع رطب از نخل بر خواست

جوانان  بهشت  را   سید   است   او

اگر  تو    طالب  حلمی   ز   وی    جو

جمل   را   آبرو     از    شو ر   او    بود

ولیکن    آن خودی   او   را   عدو   بود

حسن    تنهاترین   سردار     دنیاست

ز یاران   منافق   شکوه  ها     داشت

بقیع    را    دیدم    و    بویت    شنیدم

هزار    افسوس    گنبد    را       ندیدم

منم      محتاج     لطف    آل       اطهر

شفاعت    کن   اماما ،   روز    محشر

شبر:تلفظ بر وزن حسن و به معنی نیکو در زبان عبری

آن خودی:اشاره به حضور یکی از همسران پیامبر در این جنگ و در میان سپاه دشمن