دعا راه   ورود  قصر  نور  است

                          خوشا بر هر که از آن در عبور است

تو را می گیرد از خاکش به افلاک

                          تهی روحت شود  از  هر چه  ناپاک

جلا بخشد برون و  هم  درون  را

                         حقارت  بخشدش  نفس   زبون   را

نیازت   ر ا   فقط  خواهی  ز الله

                         تمنا    پیش   کس   ،   استغفرالله

هم او عزت دهد خواهنده اش را

                        به اعلا   می رساند   بنده اش    را

خدایا  لیله القدرت   قرین  است

                        مر ا  امید   بر    حبل المتین   است

اگر من  بی ریا و ساده هستم

                        ولی   از   عطر   قرآن   تو    مستم

 تلاوت  میکنم  تا  جان   بگیرم

                        ز لطفت     نفخه      ایمان   بگیرم

مرا راهی به عرشت هست یا نه؟

                         گریز   از مکر  فرشت هست یا نه؟

رئوفا  روزییم   کن  زهد  و   تقوا

                          که پر گیرم   از   این   دار    فریبا

عجب خوش لحظه باشد لحظه ناب

                        پس این  شرمنده ات  دریاب،دریاب.

   اگر دلتون هوایی شد.                التماس دعا

ساز دلم به نام علی کوک می شود

                               شاید حجاب  دیده   من،   این  نو ا درد

مظلومتر ز او ،کسی آیا شنیده است؟

                            در اوج قدرت است،ولی از جاه  می رهد

یارا،  فدای  آن   همه  عفو  و  عدالتت

                            آندم که شیر  به قاتل  خونخوار  می دهد

خیبر شکن که لرزه،به جان عدو فکند

                           مرهم    شو د  به  درد    دل     بینوا   رسد

نان می پزد که سیر شود کودک یتیم

                         نیمه شبان ، غذا   به  د ر   بی   غذا      برد

می خوابد او به جای امین،لیله المبیت

                         تا    وی   ز مهلکه، تن  سالم   به    در    برد 

از صبح واقعه چه   بگویم   ،دلم فسرد

                         وقتی که  قوت  زینب ،  خون   جگر    شود

شوید رخ حسن، نم اشک  در غم  پدر

                          مادر که زود رفت!  پس   علی  را  کجا برند؟

گشته حسین سر به گریبان و سینه چاک

                         دردا !  که   بعد   از    این، جهت     کربلا  رود

کلثوم    گوید  ، ای    پدرم،    حیدر     دلیر

                        پژمرده   شد   دلم  ،نرو  ای  یل  ،نمی شود؟

خون گریه کرد این دل مسکین   ز غربتش

                       لایق شوم؟ که  گوشه  چشمی  به   ما   کند

همدم  این دل تنهای    منی

 تو   پیام آور     شادی هایی

 شوق را در دل من می کاری

تحفه ای هستی از آن رب جلی

 چون کنم وصف تو! گویم   غزلی

 چشم تو ،چشمه جوشان  صفا

 همه حیران تو،از   هوش و  ذکا

رافت و   جود و سخاوت ،ایمان

 در وجودت شده جاری، ای جان

 نو گلم هستی یم،از هستی توست

 نبض قلبم  پی سر   مستی  توست

جسمت از گزند آفات ،     به دور

 روح تو مملو، از شور  و     سرور

 یاس من ،نافه مشک ختن   است

 مجلس آرای هر چه ،انجمن است

ملکا ،    مونس دل        یار قدیم

 می سپارم به تو ،   این درّ  عظیم

 دمی از قافله جا ماند،      سروش

 بگشا چشم دلش،     وا کن گوش

ای کبوتر بالهایت باز کن

  سوی ابهر رود من ،پروازکن

     شهر من کانجا ،که عالم پرور است

         هیدج است نامش، ولیکن گوهر است

 مردمانش شهره در علم و ادب

     این همان لطفی بود ،از سوی رب

                      بر    فراز   باغهای  مخملین

                   پر بزن ، یادی بکن از این حزین

 کاش برگردم بدان ایام دور

     باشم آن نو غنچه پر شر و شور

          به به از آن  کودکی ، یادش به خیر 

                روزگار  پشمکی ، یادش  به  خیر

 روزی این زنجیر را خواهم گسست

       دیو  را  باید  به  زیر  پا     شکست

          می کنم    پرواز   ،  می جویم   وطن

               تا   بیارامد    در   آنجا  ،  روح  و   تن

در سال ۱۲۶۴ قمري، نخستين برنامه‌ي دولت ايران براي واكسن زدن به فرمان اميركبير آغاز شد. در آن برنامه، كودكان و نوجواناني ايراني را آبله‌كوبي مي‌كردند.

 اما چند روز پس از آغاز آبله‌كوبي به اميركبير خبردادند كه مردم از روي ناآگاهي نمي‌خواهند واكسن بزنند. به‌ويژه كه چند تن از فالگيرها و دعانويس‌ها در شهر شايعه كرده بودند كه واكسن زدن باعث راه ‌يافتن جن به خون انسان مي‌شود هنگامي كه خبر رسيد پنج نفر به علت ابتلا به بيماري آبله جان باخته‌اند، امير بي‌درنگ فرمان داد هر كسي كه حاضر نشود آبله بكوبد بايد پنج تومان به صندوق دولت جريمه بپردازد. او تصور مي كرد كه با اين فرمان همه مردم آبله مي‌كوبند. اما نفوذ سخن دعانويس‌ها و ناداني مردم بيش از آن بود كه فرمان امير را بپذيرند. شماري كه پول كافي داشتند، پنج تومان را پرداختند و از آبله‌كوبي سرباز زدند.

شماري ديگر هنگام مراجعه مأموران در آب انبارها پنهان مي‌شدند يا از شهر بيرون مي‌رفتند روز بيست و هشتم ماه ربيع الاول به امير اطلاع دادند كه در همه‌ي شهر تهران و روستاهاي پيرامون آن فقط سي‌صد و سي نفر آبله كوبيده‌اند. در همان روز، پاره دوزي را كه فرزندش از بيماري آبله مرده بود، به نزد او آوردند.

 امير به جسد كودك نگريست و آنگاه گفت: ما كه براي نجات بچه‌هايتان آبله‌كوب فرستاديم. پيرمرد با اندوه فراوان گفت: حضرت امير، به من گفته بودند كه اگر بچه را آبله بكوبيم جن زده مي‌شود.

 امير فرياد كشيد: واي از جهل و ناداني، حال، گذشته از اينكه فرزندت را از دست داده‌اي بايد پنج تومان هم جريمه بدهي.

پيرمرد با التماس گفت: باور كنيد كه هيچ ندارم. اميركبير دست در جيب خود كرد و پنج تومان به او داد و سپس گفت: حكم برنمي‌گردد، اين پنج تومان را به صندوق دولت بپرداز .

چند دقيقه ديگر، بقالي را آوردند كه فرزند او نيز از آبله مرده بود. اين بار اميركبير ديگر نتوانست تحمل كند. روي صندلي نشست و با حالي زار شروع به گريستن كرد. در آن هنگام ميرزا آقاخان وارد شد. او در كمتر زماني اميركبير را در حال گريستن ديده بود.

علت را پرسيد و ملازمان امير گفتند كه دو كودك شيرخوار پاره دوز و بقالي از بيماري آبله مرده‌اند.

ميرزا آقاخان با شگفتي گفت: عجب، من تصور مي‌كردم كه ميرزا احمدخان، پسر امير، مرده است كه او اين چنين هاي‌هاي مي‌گريد.

سپس، به امير نزديك شد و گفت: گريستن، آن هم به اين گونه، براي دو بچه‌ي شيرخوار بقال و چقال در شأن شما نيست.

 امير سر برداشت و با خشم به او نگريست، آنچنان كه ميرزا آقاخان از ترس بر خود لرزيد. امير اشك‌هايش را پاك كرد و گفت: خاموش باش. تا زماني كه ما سرپرستي اين ملت را بر عهده داريم، مسئول مرگشان ما هستيم. ميرزا آقاخان آهسته گفت: ولي اينان خود در اثر جهل آبله نكوبيده‌اند امير با صداي رسا گفت: و مسئول جهلشان نيز ما هستيم.

 اگر ما در هر روستا و كوچه و خياباني مدرسه بسازيم و كتابخانه ايجاد كنيم، دعانويس‌ها بساطشان را جمع مي‌كنند. تمام ايراني‌ها اولاد حقيقي من هستند و من از اين مي‌گريم كه چرا اين مردم بايد اين قدر جاهل باشند كه در اثر نكوبيدن آبله بميرند .

منبع: كتاب داستان‌هايي از زندگي اميركبير(محمود حكيمي)

پس کی میایی نازنین                                         ماه  رخت    گردد    عیان

زبانم الکن،اما شوق بسیار برای دیدن گل نرگس دارم 

تا که شاید دیده ام را رو به جهان واقعی بگشایم

و از تعلقات آزاد و دل در گرو یار نهم

اما.................انگار

برای این گنهکار

ره دراز است و       

مقصد   بس بعید..........

پس  وجودم را تطهیر خواهم نمود

تا که شاید   دریابی یم

نارنینم

دل نوشته هایی از خودم         معصومه